BREATH OF LIFE

posted on 27 Jun 2012 22:17 by mynuttie
  ในช่วงเวลาแห่งการใช้ชีวิตช่วงหนึ่ง หากคุณผู้อ่านพบว่า ลมหายใจที่ซึ่งคุณผู้อ่านเองเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียวมาตลอดนับตั้งแต่จำความได้ จนถึง ณ เวลาที่อ่านบทความนี้  มันกำลังจะจากไปในเวลาอีกไม่กี่ชั่วอึดใจ คุณผู้อ่านนึกออกไหมครับ ว่าสิ่งที่จะทำเป็นอันดับแรกที่นึกได้ และเป็นอันดับสุดท้ายของชีวิต คืออะไร…
  เมื่อหลายวันก่อนหน้า ผมมีโอกาสได้อ่านบทความสั้นบทหนึ่งในอินเตอร์เน็ต เชื่อไหมครับว่าบทความสั้นๆแค่หนึ่งบทความ มันสามารถทำให้ผมรู้สึกเศร้าอยู่ในใจลึกๆ นับตั้งแต่วันที่ได้อ่านจนกระทั่งเวลานี้ที่นั่งพิมพ์บทความให้คุณผู้อ่านได้อ่านกัน  เรื่องราวอันแสนเศร้าและหดหู่ใจนี้เกิดขึ้นที่เขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ประเทศจีน เมื่อวันที่ 9 มิถุนายนที่ผ่านมา

 
ผู้เป็นพ่อและแม่สัมผัสพร้อมทั้งจูบลูกสาววัย 2 ขวบเศษทั้งน้ำตา หลังจากหนูน้อย ”ซีวั่ง” ต้องทนทุกข์ทรมานกับโรคสมองพิการและขาดเลือดมาตั้งแต่กำเนิด ตลอดช่วงระยะเวลาของการมีชีวิตอยู่  เธอจำเป็นที่จะต้องเข้ารับการรักษาเป็นระยะๆ

  แต่ถึงอย่างไรนั้นก็มิอาจทำให้ความทุกข์และความเจ็บปวดที่มีน้อยลงแต่อย่างใด ในทางตรงกันข้ามอาการของหนูน้อยกลับทรุดมากขึ้น และมากขึ้น  จนกระทั่งวันที่ 9 มิถุนายน 2555 ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในเมืองซื่อเฟิง  คณะแพทย์ได้ลงความเห็นร่วมกันว่า อาการของเธอในขณะนี้อยู่ในขั้นวิกฤติ ทำให้ไม่สามารถที่จะ ยื้ อ ชี วิ ต ของหนูน้อยผู้เคราะห์ร้ายรายนี้ต่อไปได้อีก และเธอกำลังจะมีเวลาแห่งชีวิตที่เหลือ.. น้อยลงเรื่อยๆ

  พ่อและแม่ของเธอหลังจากที่เสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่แม้จะเสียใจมากเพียงใด สิ่งที่น่าทึ่งและแม้แต่ผมเองก็คาดไม่ถึง คุณผู้อ่านเชื่อไหม พวกเขาเลือกที่จะทำให้การจากไปของลูกสาวสุดที่รักของเขาไม่ไร้ค่า  พวกเขาพร้อมกันกลั้นใจบริจาคอวัยวะของหนูน้อยเพื่อหวังว่าในวาระสุดท้ายของชีวิต ร่างกายที่ดับสลายไปของเธอจะไม่เสียเปล่า


ถึงเวลานี้ เมื่อผมอ่านจบ ทำให้ต้องกลับมานั่งคิดว่า
ถ้าผมเป็นพ่อหรือเป็นแม่ และลูกสาวที่อยู่ด้วยกันตลอด 2 ปีตั้งแต่เธอมีโอกาสได้ลืมตาดูโลก กํ า ลั ง จ ะ จ า ก ไ ป  ผมจะไม่ยอมแม้แต่จะให้เสี่ยววินาทีที่เหลือของการมีชีวิตอยู่ของเธอได้สูญเสียไปแบบที่พ่อและแม่ของซีวั่งตัดสินใจลงไปแน่ๆ  แม้จะรู้อยู่ว่าการตัดสินใจบริจาคอวัยวะที่พ่อและแม่ของหนูน้อยตัดสินใจลงไปเป็นการตัดสินใจที่ประเสริฐที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาก็ตาม

  ในช่วงสุดท้ายของละครชีวิตฉากใหญ่ฉากนี้ จบลงที่  ตับและไตของหนูน้อยที่ผู้เป็นพ่อและแม่ตัดสินใจบริจาค สามารถที่จะช่วยชีวิตเล็กๆได้ถึง 2 ชีวิตด้วยกัน และหนูน้อยผู้โชคดีก็มีอาการที่ดีขึ้นตามลำดับหลังจากได้ผ่าตัดรับอวัยวะใหม่ที่ได้จากการบริจาคของซีวั่ง


ทำให้ผมคิดต่อไป และคิดได้ว่า
สิ่งใดก็ตามที่มนุษย์เราเห็นซ้ำๆได้ทำซ้ำๆหรือครอบครองและมีอยู่ ไว้ตลอดเวลา  น้อยคนนักที่จะเห็นคุณค่าและความสำคัญในสิ่งนั้นๆ  แต่เมื่อได้เสียมันหรือกำลังจะเสียมันไปแล้ว  สิ่งๆนั้นกลับเป็นสิ่งที่มนุษย์ส่วนใหญ่เห็นคุณค่ามากที่สุด


เปรียบดัง ‘ ล ม ห า ย ใ จ แ ห่ ง ชี วิ ต ’  ที่แม้ทุกชีวิตไม่เพียงแต่มนุษย์ จะได้รับและครอบครองมันมาตั้งแต่วาระแรกของการมีชีวิตอยู่ ทุกครั้งที่สามารถหายใจเข้าและออกได้เป็นปกติ เราไม่เคยให้ความสำคัญหรือสนใจกับลมหายใจของตัวเองเลยแม้แต่น้อย นอกเสียแต่เมื่อใด  ที่เรารู้สึกว่าเริ่มที่จะสูญเสียหรือสูญสิ้นลมหายใจไป มนุษย์ส่วนใหญ่ก็มักเลือกที่จะดิ้นรนและขวนขวายที่จะได้มันกลับคืนมา





พิมพ์ครั้งแรก 26 มิถุนายน พุทธศักราช 2555  ปรับปรุงล่าสุด 27 มิถุนายน พุทธศักราช 2555
ลิขสิทธิ์ภาพถ่ายเป็นของผู้ถ่าย
สงวนสิทธิ์ในการนำส่วนใดส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดของบทความไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต
Copyright (C) 2012 All Text and Picture